Interclub Veldritcompetitie deel vier, in het Groenhovenpark te Gouda. De GRTC Excelsior heeft daar een tof parkoers gebouwd. Alles (behalve asfalt) zit erin: veld, bos, hoogteverschillen, traplopen, zandbakjes, bochtjes (niet te lastig) en enkele snelle afzinken.

Zoals te doen gebruikelijk werd het kaf meteen bij de start gescheiden van het koren. Ik zat—het zal u niet verbazen—bij het kaf, daar waar het er nèt even iets minder explosief aan toe gaat en waar zich op de eerste heuvel filevorming voordeed. Te voet, wel te verstaan, want de hellingen lagen er lekker glad bij. Niks aan de hand, want ik rijd niet voor een podiumplek. Helaas ook niks aan de voet, want ik worstelde weer eens flink met de pedalen. En na een spurtⁱ bergop, met daaropvolgend direct een U-turn, is terug op de fiets springen ook niet evident.

Maar ik was niet alleen. Ook in de achterhoede werd gekoerst en geknokt voor iedere plek. In de eerste zandbak greep ik m'n kansje en schoof een plek op. Uit enthousiasme bijna de eerste bocht gemist, waardoor mijn naaste belagers weer terugkwamen in mijn wiel. Oké, dan. Even opschakelen en op een recht stuk weer aanzetten.
Jammer dat er daarna weer moest worden gestuurd en gerend, want 't zojuist geslagen gaatje krimpte weer.

En die lange klim schuin tegen het het talud lag mij ook niet. 39x25 en dan nog harkenⁱ... Misschien dat 't staand harder kan? Vast wel, maar bij mij begint m'n achterwiel dan te slippen. Dus dan moet 't maar in de afdaling gebeuren. En anders in de tweede ronde. Of de ronde erna.

Uiteindelijk wist ik m'n op-vier-na-laatste stek te consolideren. Maar het hakte erin. De laatste twee ronden werden ontsierd door een uitglijder en een afloper (had nèt iets teveel lucht uit m'n achterste Schwalbe laten ontsnappen; een klein stukje van de draad was naast de velg gaan hangen, met het nodige verlies aan 'comfort' tot gevolg).
In CX we trust!